Sklejka wg procesu technologicznego

Dołuszcza się te wałki, które pochodzą ze skrawarek obwodo­wych, o prześwicie ponad 2000 mm i mają większe średnice (120—140 mm). Przy dołuszczaniu przeważnie skraca się wałek do ok. 1300 mm, a z pozyskanym fornirem postępuje się podobnie jak przy normalnym łuszczeniu. Pozyskanie kawałków obejmuje wycięcie foremnych kawał­ków z płatów forniru, suszenie ich, sortowanie, wyrównywanie brzegów i łączenie na spajarkach w arkusze. Kawałki forniru podobnie jak całe arkusze, poddaje się po wysuszeniu sezonowaniu. Do czynności ubocznych w tej fazie produkcji należy zaliczyć zaprawianie wypadających sęków i otworów po sękach oraz pęknięć w fornirze.

Wysuszony, wstępnie przesortowany i przesezonowany fornir jest półfabrykatem przechodzącym do trzeciej fazy procesu technologicznego tj. do sklejania. Faza ta obejmuje następujące czynności: ponowne sorto­wane forniru, nakładanie kleju i formowanie arkuszy sklejki, sklejanie w prasach, wreszcie chłodzenie i ewentualnie dosuszanie sklejki.

Pamiętać należy, że przy produkcji sklejki wg procesu technologicz­nego tzw. mokrego klejenia, powleka się klejem i skleja w prasach fornir mokry, nie suszony, stosując przy tym klej białkowy z krwi, albuminy lub kazeiny). Przy produkcji sklejki suchoklejonej-wodoodpornej nałożo­ny płynny klej bakelitowy wymaga przeważnie podsuszenia, chociaż stosowane są już kleje wodoodporne produkowane'na bazie fenolu, które tego podsuszenia nie wymagają. Skład chemiczny tego kleju trzymany jest przez producentów w ścisłej tajemnicy.