Magazynowanie i konserwacja drewna

Wyciąganie drewna zmagazynowanego w wodzie odbywa się ręcznie, przy użyciu koni, wyciągarek lub ciągników. Najwłaściwsze jednak są specjalne urządzenia dźwigowe,  suwnicowe i przenośnikowe.
Najczęściej stosuje się przenośnik łańcuchowy składający się z cięgna :— łańcucha oraz części nośnej — metalowych poprzeczek z kolcami. Łańcuch przenośnika o zamkniętym obwodzie napięty jest na dwóch kołach zęba­tych, z których jedno napędzane jest za pomocą silnika elektrycznego. Przymocowane do ogniw łańcucha poprzeczki ślizgają się po metalowych prowadnicach i przenoszą na sobie zaczepioną kokami dłużycę. Przenośnik łańcuchowy dostarcza drewno z wody do miejsca jego wyrzynki.

Innym coraz częściej stosowanym sposobem konserwacji drewna jest zraszanie. Drewno układa się w wysokie stosy. Pompa ciśnieniowa czer­piąca wodę ze zbiornika (stawu, jeziora, studni głębinowej), tłoczy ją do systemu rur zawieszonych nad stosami drewna i zaopatrzonych w dysze rozpylające wodę nad drewnem. Zamiast rur metalowych stosuje się także węże gumowe, na końcu których zamocowane są rozpylacze, często w po­staci wiatraczków ogrodowych (obracających się pod wpływem ciśnienia wody). Rozpylacze umieszczone są na pręcie metalowym, którego drugi zaostrzony koniec wbija się w drewno w dowolnym miejscu i przestawia w miarę potrzeby z jednego miejsca na drugie.  Przy pobieraniu dłużyc ze stosu rozpylacze usuwa się, a następnie znowu zamocowuje się na pozo­stałych w stosie dłużycach. Podstawową zasadą zraszania jest wytworze­nie w obrębie drewna mgły z drobnych kropelek wody i utrzymanie w ten sposób drewna w wilgotnym mikroklimacie uniemożliwiającym rozwój grzybów i owadów. Wytworzona mgła powoduje również rozszczepianie promieni słonecznych i chroni drewno przed zmianą barwy. Zraszanie na­leży rozpoczynać w maju, a zakończyć można w końcu września zależnie od pogody.