Okleiny i forniry drewniane

Szczególnie korzystne może być zastosowanie tworzywa Baydur w tych w,szystkich dziedzinach, w których przy wyrobach z drewna wy­stępuje konieczność wykonywania wielu różnych połączeń, krzywo ufor­mowanych płaszczyzn, różnych profilów itp. Przy stosowaniu tworzywa wiele różnych, skomplikowanych i bardzo pracochłonnych operacji, w przy­padku drewna niekiedy trudnych do wykonania, możha zastąpić jedną operacją formowania elementu, zespołu lub gotowego wyrobu. Tworzywo typu Baydur jest tworzywem przyszłości w wielu dziedzinach, w których dotychczas było stosowane wyłącznie drewno. Wadą tego tworzywa jest toksyczność przy rozkładzie termicznym. Obowiązująca aktualnie norma PN-78/D-97001 wyróżnia forniry, okle­iny i obłogi. Fornir jest to płat derwna o grubości do 3 mm, otrzymany przez skrawanie płaskie, mimośrodowe lub obwodowe. Okleina jest to fornir przeznaczony do oklejania powierzchni wyrobów z drewna w celu nadania im estetycznego wyglądu. Obłóg jest to fornir przeznaczony do oklejania powierzchni wyrobów z drewna jako podkład pod okleinę, farbę lub inną po­włokę kryjącą.
Z przytoczonych definicji wynika, że podział fornirów na okleiny i obłogi przyjmuje jako zasadnicze kryterium zastosowanie, nie uwzględniając np. różnic wynikających z użytego gatunku drewna. Na obłogi używa się przeważnie drewna gatunków pospolitych, jak lipa, to­pola itp., zaś na okleiny — głównie drewna gatunków szlachetnych, jak dąb, jesion, orzech itp. Poza okleinami i obłogami pojęcie fornir obej­muje również płaty drewna stosowane do wyrobu sklejek, lignofolu, oklein klejonych (warstwowo) itp.