Wyrzynka drewna

Wstępną operacją procesu technologicznego produkcji sklejek jest wy­rzynka drewna. Przez wyrzynkę rozumiemy poprzeczne przerzynanie dłużyc oraz kłód i pozyskiwanie wyrzynków (odcinków) o długościach odpowiadających prześwitom łuszczarek w jakie wyposażony jest dany zakład.
Prześwity łuszczarek są w zasadzie większe niż wymiary płyt prasy, a te ostatnie większe niż formaty produkowanej sklejki, bowiem przy dalszej obróbce wyrzynków na łuszczarkach, a także przy obróbce pozy­skiwanego forniru, powstają straty na długości i szerokości forniru.
Straty te powstają wskutek:

• ewentualnych odchyleń płaszczyzny przekroju poprzecznego do płaszczyzny prostopadłej do osi wyrzynka (piła nie zawsze przecina wy-rzynek prostopadle do jego osi);
• skurczu forniru podczas suszenia, który to skurcz jest wprawdzie minimalny, jeśli chodzi o kierunek prostopadły do przebiegu włókien, jednak należy go bodaj teoretycznie brać pod uwagę;
• obcinania arkuszy sklejki szalunkowej.

Należy się zatem liczyć z łącznymi stratami powstającymi na długości wyrzynka w czasie jego dalszej obróbki wynoszącymi 5-^8 cm.

Jeżeli zakład produkuje sklejki o długości np. 222 cm, to długość wy­rzynka powinna wynosić 227-^230 cm.

Wyrzynkę drewna dokonuje się za pomocą przerzynarek mechanicz­nych i tylko wyjątkowo za pomocą pił ręcznych.
Piły łańcuchowe napędzane są silnikami elektrycznymi lub spalino­wymi. Długość piły wynosi przeważnie 750^-1000 mm (dla drewna egzo­tycznego stosuje się piły dłuższe), wydajność — ok. 50 cięć na godzinę — przy drewnie o średnicy ok. 30 cm. Przy grubszym drewnie wydajność piły, liczona wg ilości dokonanych cięć, poważnie się zmniejsza, chociaż wydajność wyrzynki liczona w m3 wzrasta. Piłę łańcuchową, zależnie od typu i wielkości, obsługuje dwóch ludzi, rzadziej jeden człowiek. Dzięki znacznej wydajności, przenośności i łatwości w obsłudze, piły łań­cuchowe znajdują w przemyśle sklejek coraz szersze zastosowanie.