czcionka +1 czcionka -1 włącz opcje dla niepełnosprawnych

Skrawanie drewna

Drewno o tkance porowatej odznacza się większą plastycznością, przy deformacji bowiem silne (grubościenne) włókna ugniatają słabsze naczy­nia, które pod ciśnieniem deformują się plastycznie, ustępując miejsca włóknom.
Drewno młode jest bardziej plastyczne niż stare, biel bardziej pla­styczny niż twardziel, a suche drewno mniej plastyczne (bardziej kruche) niż mokre. Przy temperaturze poniżej 0°C woda wolna (i częściowo związana) zawarta w drewnie zamarza, zmniejszając jego plastyczność. Wysoka temperatura zwiększa znacznie plastyczność drewna i to prawdopodobnie w większym nawet stopniu niż wilgotność.
Najlepsze wyniki daje działanie wysokiej temperatury w połączeniu z wysoką wilgotnością drewna.

Aby zatem zwiększyć plastyczność drewna, należy je nawilżać i nagrzewać.


Zwiększenie wilgotności przez moczenie drewna zajmuje dużo czasu. Drewno powietrznie-suche po 2--4 godzinach moczenia przyjmuje zale­dwie 2--3% wody, przy czym wilgoć ta koncentruje się głównie w okoli­cach przekrojów czołowych. Dlatego najlepiej przerabiać jest drewno świeżo ścięte lub konserwowane w wodzie. Wyjątek stanowi tu drewno bukowe, które przerabiane świeżo po ścięciu wykazuje większą tendencję do pęknięć niż po upływie kilku tygodni od ścięcia.
Temperaturę, jako czynnik zwiększający plastyczność, powinno się stosować w pewnych granicach.
Wysoka temperatura (powyżej 150°C) powoduje częściowy rozkład drewna, zmienia jego barwę i właściwości techniczne. Niska temperatura daje wyniki niedostateczne, nie zmniejsza bowiem kruchości włókien. Temperatura nagrzewania drewna zależy od rodzaju drewna, bowiem twarde drewno wymaga wyższej temperatury, a drewno miękkie niższej.
Przy łuszczeniu drewna temperatura na powierzchni wałka połuszczar-skiego nie powinna być niższa niż +25°C dla buka, +20°C dla brzozy i olchy, +15°C dla sosny i +10°C dla osiki. Proces nagrzewania drewna zależy od przewodnictwa cieplnego. Współczynnik przewodnictwa cieplnego drewna zależy od wielu czyn­ników, z których najważniejszymi są: budowa anatomiczna drewna, kie­runek włókien, temperatura.