Obróbka cieplna drewna

Mówiąc o obróbce cieplnej drewna należy na wstępie wspomnieć o procesie, który następuje po obróbce cieplnej drewna, tj. o pozyskiwa­niu forniru przez obwodowe skrawanie wyrzynka, czyli łuszczenie. Jest to potrzebne w celu lepszego wyjaśnienia konieczności przeprowadzania obróbki cieplnej drewna.
Łuszczenie jest bezwiórowym skrawaniem wyrzynka drewna i różni się ono zasadniczo od przecierania, czy też strugania drewna.
Jeżeli przy przecieraniu i struganiu dążymy do uzyskania jak najwęż­szych rzazów i gładkich powierzchni, przy czym odpad stanowią trociny i wióry, to przy, łuszczeniu produktem operacji jest fornir, a powstające przy jego pozyskaniu odpady wynikają z kształtu i innych wad drewna oraz konstrukcji obrabiarki nie zaś z samego procesu łuszczenia.

Zasadą łuszczenia jest zatem bezwiórowe, obwodowe skrawanie wy­rzynka, umocowanego w uchwytach łuszczarki i wprawionego w ruch obrotowy, przez nóż zamocowany w suporcie i pracujący ruchem postępowym. Przy jednym obrocie wyrzynka nóż po­suwa się do przodu na odległość równą grubości pozyskiwanego forniru opisując w drewnie linię spiralną. Pi słoja w drewnie. Grozi zatem rozdarcie arkusza, a obawa rozdarcia będzie wzrastać w miarę zmniejszania się średnicy wyrzynka i zmniejsza­nia się promienia pi.
Arkusz forniru po łuszczeniu powinien być płaski, co w warunkach deformacji sprężystych jest nieosiągalne, gdyż po złuszczeniu fornir będzie powracał do położenia, które zajmował pierwotnie jako słój w wyrzynku.
To niepożądane zjawisko występuje silniej w fornirze grubym niż cienkim. Aby fornir pozostał po łuszczeniu płaski, nieodzowne jest uzy­skanie deformacji plastycznych. Ponieważ drewno oznacza się stosunkowo małą plastycznością, dążymy przy produkcji sklejek szalunkowych do zwiększenia pla­styczności drewna przed łuszczeniem.
Na plastyczność drewna mają wpływ następujące czynniki: porowatość tkanki drzewnej, wiek, wilgotność i temperatura drewna.